Resim yapmak benim için her zaman bir rahatlama, bir içsel sessizlik ve meditasyon biçimiydi. Bir gün komşumun ricasıyla ilk defa bir tablo çizdim  ve o anda bu süreci ne kadar sevdiğimi fark ettim.Resimlere aktardığım enerjyi insanlarla paylaşmak istedim.

 

Derler ki, sanatçı gerçeği yansıtmalı. Ama gerçeğin tüm yönlerini aynı anda ifade etmek mümkün değil. Her tablo, sadece küçük bir an, küçük bir bakış, küçük bir sessizlik…

 

Sanatın kalbine asıl dalışım, kızım sayesinde oldu. Hayatım boyunca sanatı sevdim, sanatçılarla iç içe oldum ama; Kızımı büyütürken içimdeki sanatçı kendini göstermeye başladı. Evimizin tüm duvarlarını, hatta tavanını bile birlikte resimledik. Evimiz her zaman yetenekli sanatçılara ve güzel ruhlara açık bir yer oldu.

Kızım doğmadan önce, iş kadını olmaktan başka bir şey düşünmezdim. Bugünse ofiste masa başında oturmayı hayal dahi edemiyorum.

 

​